ಒಳಿತಿನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ

ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅವನ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವನ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತವೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಧಾರ್ಮಿಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನ ವೇಷಭೂಷಣ ಅಥವಾ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಎಷ್ಟು ದೂರವಿರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದೇ ಅವನ ನೈತಿಕತೆಯ ನಿಜವಾದ ಮಾನದಂಡ.

ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನ್ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ﷺ ಅವರ ಬೋಧನೆಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೇವಲ ಆರಾಧನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಸತ್ಯ, ನ್ಯಾಯ, ಕರುಣೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತವೆ.

ಸತ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಬದುಕು

ಸತ್ಯವು ಉತ್ತಮ ಸಮಾಜದ ಅಡಿಪಾಯ. ಸುಳ್ಳು, ವಂಚನೆ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳುಸಾಕ್ಷಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಮಾಜದ ನ್ಯಾಯವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸದಾ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನುಡಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಯಾರ ಮೇಲೆಯೂ ಸುಳ್ಳಾರೋಪ ಹೊರಿಸದಿರುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಮಾನಹಾನಿ, ಅಪಪ್ರಚಾರ ಮತ್ತು ಪರನಿಂದೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೈಹಿಕ ಹಿಂಸೆಗಿಂತಲೂ ಆಳವಾದ ಗಾಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಯೋಚಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ದೃಢ ನಿಲುವು

ಕೊಲೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಕಳ್ಳತನ, ಲಂಚ ಮತ್ತು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತಪ್ಪುಗಳಲ್ಲ. ಅವು ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಗಂಭೀರ ಅಪರಾಧಗಳಾಗಿವೆ.

ನಾವು ನೇರವಾಗಿ ಇಂತಹ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸದಿರುವುದು, ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸದಿರುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಡೆಯುವ ತಪ್ಪುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದೂ ಅಗತ್ಯ.

ಒಳಿತಿನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕರಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಪಾಪ, ಅನ್ಯಾಯ, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಕೈಜೋಡಿಸಬಾರದು. ಸ್ನೇಹ, ಸಂಬಂಧ, ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೂ ತಪ್ಪನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಬಾರದು.

ಕುಟುಂಬದಿಂದಲೇ ಸುಧಾರಣೆ ಆರಂಭವಾಗಲಿ

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಗುಣ ಅವನು ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಿನವರ ಮುಂದೆ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವುದು ನೈತಿಕ ಬದುಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾತಾಪಿತರೊಂದಿಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಕಿರಿಯರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಣಬೇಕು. ಪತಿ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ಇತರ ಸದಸ್ಯರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಮನೆಯವರ ಪಾಲಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಗುರುತು.

ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡದೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಪ್ರೀತಿ, ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ನ್ಯಾಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕು. ಬಡತನದ ಭಯದಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಹಕ್ಕು

ನಮ್ಮ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಬ್ದ, ಕಸ, ವಾಹನ ನಿಲುಗಡೆ, ಗಲಾಟೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಬಾರದು.

ಒಳ್ಳೆಯ ನೆರೆಹೊರೆಯವನಾಗಿರುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಶಾಂತಿಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ಅವರ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಧರ್ಮ-ಜಾತಿಯ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾನವೀಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.

ದುಶ್ಚಟ ಮತ್ತು ದುಂದುವೆಚ್ಚದಿಂದ ದೂರವಿರೋಣ

ಮದ್ಯಪಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ಹಾನಿಕಾರಕ ದುಶ್ಚಟಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆರೋಗ್ಯ, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಆಗಿದೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ, ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ದುಂದುವೆಚ್ಚವೂ ತಪ್ಪಿಸಬೇಕಾದ ಅಭ್ಯಾಸ. ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅಹಂಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸದೆ, ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಸಬೇಕು. ಉಳಿದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಬಡವರು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಿರುವವರ ಹಕ್ಕನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಿತವ್ಯಯ ಎಂದರೆ ಜಿಪುಣತನವಲ್ಲ. ಅದು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಬಳಸುವ ಗುಣ.

ದ್ವೇಷವಲ್ಲ, ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶ

ಕೋಮುವಾದ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡುವುದು ಸಮಾಜವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು, ಜೀವವನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಬೇರ್ಪಡಿಸಬಾರದು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಸೌಹಾರ್ದ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ

ಪ್ರಕೃತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೂ ಸೇರಿರುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆ. ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಮರಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ.

ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀರು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದಿರುವುದು, ಕಸವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಎಸೆಯದಿರುವುದು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಕೂಡ ನೈತಿಕ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಎಂದರೆ ಮಾತು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ

‘ಬೈಅತ್’ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಉತ್ತಮ ಬದುಕಿನತ್ತ ಸಾಗುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಬದ್ಧತೆ. ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ﷺ ಅವರ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನವಿತ್ತು. ಸತ್ಯ, ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಅದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಅದರ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ನಮ್ಮ ಮಾತು, ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ತಪ್ಪಾದಾಗ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯವಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬದುಕಬೇಕು.

ಸತ್ಯ, ನ್ಯಾಯ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಇತರರನ್ನು ಕಾಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸೋಣ.

ಇಂದೇ ಒಳಿತಿನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡೋಣ.