ಮನುಷ್ಯನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಎಂದಾಗ ನೋವು, ನಷ್ಟ, ಬಡತನ, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ನರಕದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇವುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಭಯಾನಕವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಅದು, ಮನುಷ್ಯನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಪಾಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಗದಿರುವುದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟದಿರುವುದು. ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದು.
ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಅವನಿಗೆ ಹಣ, ಅಧಿಕಾರ, ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಸೌಲಭ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನ ಹೃದಯವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಆತ್ಮಿಕ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ.
ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಎಂದರೇನು?
ಅಲ್ಲಾಹನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಜ್ಞಾನವಿರುವುದಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು, ತಪ್ಪನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಾಹನ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹಲವಾರು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಷಯಗಳು ತಿಳಿದಿರಬಹುದು. ಅವನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು, ಇತರರಿಗೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಉಡುಪು ಧರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ, ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೂ ಆ ಜ್ಞಾನವು ಅವನನ್ನು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯದೆ ಇರಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವು ಕೇವಲ ಬುದ್ಧಿಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಅದು ಹೃದಯ, ನಡೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬೇಕಾದ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿದೆ.
ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮೂಡುವುದೂ ಒಂದು ಕರುಣೆ
ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಅದು ಜೀವಂತ ಹೃದಯದ ಗುರುತು. “ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ” ಎಂಬ ಅರಿವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಲ್ಲಾಹನ ಕಡೆಗೆ ಮರಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ ನಂತರ ಬೇಸರಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ನಮಾಝ್ ತಪ್ಪಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವನೊಳಗಿನ ಆತ್ಮಿಕ ಸಂವೇದನೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಏನೂ ಆಗದಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಪಾಪ ಮಾಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ನೋಯಬಹುದು. ಅದೇ ಪಾಪವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅದರ ಗಂಭೀರತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ಪಾಪ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬಹುದು.
ಅಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ಪಾಪದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪವನ್ನು ಪಾಪವೆಂದು ಗುರುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಹಂಕಾರವು ಸತ್ಯದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ
ಅಹಂಕಾರ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಲ್ಲ. ಸತ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದರೂ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು ಅಹಂಕಾರದ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ರೂಪವಾಗಿದೆ.
ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದಾಗ ವಿಷಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾರೆ. “ನನಗೆ ಹೇಳಲು ನೀನು ಯಾರು?”, “ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ”, “ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಸಲಹೆ ನೀಡಿದವರ ಮಾತು ಕಠಿಣವಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ತಪ್ಪುಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಅವರು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಸತ್ಯ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಹಂಕಾರ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೇ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಮನೋಭಾವವು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ದೊಡ್ಡ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಸೆಗಳನ್ನೇ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬಯಕೆಗಳು ಸಹಜ. ಹಣ, ಗೌರವ, ಸುಖ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಗಳು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವು ಅಲ್ಲಾಹನ ಆದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಾದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸತ್ಯ ಯಾವುದು ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ತನ್ನ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಲಾಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವಂಚನೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ತನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಬಹುದು. ತನ್ನ ಸಂಬಂಧ ಹಾಳಾಗಬಾರದೆಂದು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಆಸೆಗೆ ಮಣಿದಂತೆ, ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ಅಲ್ಲಾಹನ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ಆಸೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇದು ಆತ್ಮವಂಚನೆಯ ಅಪಾಯಕಾರಿ ರೂಪವಾಗಿದೆ.
ಸಲಹೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟದಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ
ಒಳ್ಳೆಯ ಸಲಹೆ ಎಲ್ಲ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ವಿಶ್ವಾಸಿ ಸಲಹೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ, ಕನಿಷ್ಠ ಅದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಹೃದಯ ಕಠಿಣವಾದಾಗ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ:
- ಕುರ್ಆನ್ನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಮನಸ್ಸು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
- ಮರಣದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
- ಇತರರ ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡರೂ ಕರುಣೆ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ.
- ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
- ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಲಹೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
- ಹೊಗಳುವವರ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಸಿಹಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
- ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಜನರ ಸಂಗವೇ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇರಬಹುದು. ಅದೇ ಇದರ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ. ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಅರಿವಿರುವವನು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ತಾನು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ರೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
“ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಭ್ರಮೆ
ತಪ್ಪು ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುವವನು ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.
ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಯಶಸ್ಸನ್ನೇ ಅಲ್ಲಾಹನ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. “ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಣ, ಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತೇ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಲೋಕದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಅವಕಾಶಗಳು ದೊರೆತಿರುವುದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅಲ್ಲಾಹನ ಪೂರ್ಣ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಖಚಿತ ಚಿಹ್ನೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ನಾವು ಕೇಳಬೇಕಾದ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇವು:
“ನನ್ನ ಸಂಪಾದನೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆಯೇ?”
“ನನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆಯೇ?”
“ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸು ನನ್ನನ್ನು ವಿನಯಶೀಲನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಅಹಂಕಾರಿಯನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?”
“ನನ್ನ ಜೀವನ ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?”
ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಏಕೆ ದೂರವಾಗಬಹುದು?
ಅಲ್ಲಾಹನು ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು, ತಿಳಿದೂ ತಪ್ಪನ್ನು ಆರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಅವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡುವುದು ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿ. ಆದರೆ ಅದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಿತಿ. ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ತಪ್ಪನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ.
ಹೃದಯವು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ:
- ಮೊದಲು ತಪ್ಪು ಮಾಡುವಾಗ ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ.
- ನಂತರ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕಲಾಗುತ್ತದೆ.
- ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
- ಬಳಿಕ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
- ಕೊನೆಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡುವವರನ್ನೇ ವಿರೋಧಿಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪನ್ನು ಸಹ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಪಾಪ ಸಣ್ಣದೋ ದೊಡ್ಡದೋ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಯಾರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಮುಖ್ಯ.
ಹೃದಯ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಗುರುತುಗಳು
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನ ಗುಣಗಳು ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಬಯಕೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆಶಿಸಬಹುದು:
- ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಗುವುದು.
- ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಯದಿರುವುದು.
- ಒಳ್ಳೆಯ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕೇಳುವುದು.
- ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಪ್ಪಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
- ಬಡವರು ಮತ್ತು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ಹೊಂದುವುದು.
- ಗುಪ್ತವಾಗಿಯೂ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನು ಭಯಪಡುವುದು.
- ಇತರರ ದೋಷ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ತನ್ನನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು.
- ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ಹೆಮ್ಮೆಪಡದೆ ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು.
ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿರುವುದು ಜೀವಂತ ಹೃದಯದ ಗುರುತಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ಮರಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ಗುರುತು.
ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?
1. ಪ್ರತಿದಿನ ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಬೇಕು
ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷ ನಮ್ಮ ನಡೆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಇಂದು ನಾನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೋವುಂಟುಮಾಡಿದ್ದೇನೆಯೇ? ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಅಥವಾ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತೇ? ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಯೇ? ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಉದ್ದೇಶವಿತ್ತೇ?
ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೃದಯವನ್ನು ಜಾಗೃತವಾಗಿರಿಸುತ್ತವೆ.
2. ತಪ್ಪನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತೊಂದು ತಪ್ಪಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ “ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ” ಎಂಬ ಒಂದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಹೃದಯವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಹುದು.
3. ಅಲ್ಲಾಹನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕು
ತೌಬಾ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದಲ್ಲ. ತಪ್ಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅವರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವರ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದೂ ಮುಖ್ಯ.
4. ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಂಗವನ್ನು ಆರಿಸಬೇಕು
ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪನ್ನೂ ಸಮರ್ಥಿಸುವವರು ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಗೌರವದಿಂದ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ತೋರಿಸುವವನೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ.
ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಹೊಗಳುವವರಿಗಿಂತ, ನಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಸತ್ಯ ಹೇಳುವವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
5. ಕುರ್ಆನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸಬೇಕು
ಕುರ್ಆನ್ನ್ನು ಕೇವಲ ಪಠಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓದಬೇಕು. ಒಂದು ವಚನ ಓದಿದಾಗ, “ಇದು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಕುರ್ಆನ್ನ್ನು ಇತರರನ್ನು ತೀರ್ಪು ಮಾಡಲು ಬಳಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಡತೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸಬೇಕು.
6. ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು
ಪ್ರತಿ ನಮಾಝಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು “ನಮ್ಮನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸು” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೂ ನಿರಂತರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು. ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿನಯ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಬೇಕು.
ಇತರರನ್ನು ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆ
ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ, “ಇದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಇತರರ ಕಡೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಈ ಸಂದೇಶದ ಮೊದಲ ಉದ್ದೇಶ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದಾಗಿದೆ.
ಯಾರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರ ಹೃದಯ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬ ಅಂತಿಮ ಜ್ಞಾನ ಅಲ್ಲಾಹನಿಗಷ್ಟೇ ಸೇರಿದೆ. ಹೊರಗಿನ ವರ್ತನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರ ನಮಗಿಲ್ಲ.
“ನಾನು ಅವರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ” ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೂ ಅಹಂಕಾರದ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಬದಲು, ಅವನ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೂ ಅದೇ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎದುರಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ವಿನಯ ಇರಬೇಕು.
ನಿರಾಶೆಯಾಗಬಾರದು
ಹೃದಯ ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಾಹನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಿರಾಶರಾಗಬಾರದು. ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವು ಮೂಡಿರುವುದೇ ಮರಳುವ ಬಾಗಿಲು ಇನ್ನೂ ತೆರೆದಿದೆ ಎಂಬ ಆಶೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಎಷ್ಟೇ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ತೌಬಾ ಮಾಡಿ, ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಅಲ್ಲಾಹನ ಕರುಣೆ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪಗಳಿಗಿಂತ ಬಹಳ ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ.
“ನನ್ನಿಂದ ಈಗ ಬದಲಾವಣೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೂ ಒಂದು ಮೋಸ. ಬದಲಾವಣೆ ದೊಡ್ಡ ಘೋಷಣೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಂದು ನಮಾಝನ್ನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು, ಒಂದು ಸುಳ್ಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ದೂರವಾಗಲು ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವುದು ಬದಲಾವಣೆಯ ಆರಂಭವಾಗಬಹುದು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಅರಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುವುದು ಇನ್ನೂ ಭಯಾನಕ. ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಾಗ, ಸಲಹೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟದಾಗ ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೇ ಇಲ್ಲದಾಗ ನಾವು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ಹೃದಯದ ಜೀವಂತಿಕೆ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿನಯದಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇತರರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ನಡತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಸದಾ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ:
“ಓ ಅಲ್ಲಾಹನೇ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡು. ತಪ್ಪನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಅದರಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡು. ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕಾಪಾಡು. ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳ ವಶಕ್ಕೆ ಬಿಡಬೇಡ. ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ದಾರಿತಪ್ಪದಂತೆ ರಕ್ಷಿಸು.”
ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಅನುಗ್ರಹವೆಂದರೆ ತಪ್ಪೇ ಮಾಡದ ಜೀವನವಲ್ಲ; ತಪ್ಪಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಅರಿತು, ಅಲ್ಲಾಹನ ಕಡೆಗೆ ಮರಳುವ ಹೃದಯ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು