“ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಕಾಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಖುಷಿಗೆ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.”
1980 ಮತ್ತು 1990ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನವೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ವೇಗದ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೂರಾರು ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಕಾಲದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ, ಸ್ನೇಹ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಮರೆಯಲಾಗದ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ದೀಪ ಅಥವಾ ಮೇಣದ ಬತ್ತಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಶಾಲೆ ಎಷ್ಟೇ ದೂರವಿದ್ದರೂ ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಪ್ಪಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದುಬಾರಿ ಶಾಲಾ ಬ್ಯಾಗ್, ಅಂದವಾದ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಅಥವಾ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು.
ಆಗ ಟ್ಯೂಷನ್ ತರಗತಿಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥವಾಗದ ಪಾಠವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು, ಅಣ್ಣ-ಅಕ್ಕಂದಿರು ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪುಸ್ತಕ, ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯವೇ ನಮ್ಮ ಕಲಿಕೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆಧಾರವಾಗಿತ್ತು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂತೋಷವೇ ಬೇರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಬಂದ ಫಲವಾಗಿತ್ತು.
ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಅಥವಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಅಂಗಳ, ಬೀದಿ, ಮೈದಾನ ಮತ್ತು ಹೊಲಗಳೇ ನಮ್ಮ ಆಟದ ಜಗತ್ತಾಗಿದ್ದವು. ಲಗೋರಿ, ಗೋಲಿ, ಚಿನ್ನಿದಾಂಡು, ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ, ಕುಂಟೆಬಿಲ್ಲೆ, ಕಬಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮುಂತಾದ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮರದ ತುಂಡೇ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬ್ಯಾಟ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಕಲ್ಲುಗಳಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಆಟ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸರಿಯಾದ ತಾಳ ಅಥವಾ ರಾಗದ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಂತೋಷಪಡಲು ದುಬಾರಿ ಆಟಿಕೆಗಳು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಹೊರಗೆ ಸೇರಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೀದಿಯೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ಕಾಲದ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಇತ್ತು. ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಕರೆ ಮಾಡದೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಊಟ ಮತ್ತು ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಟದ ನಡುವೆ ಜಗಳವಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮರೆತು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆನ್ಲೈನ್ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಫಾಲೋವರ್ಸ್ ಅಥವಾ ಲೈಕ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಆಟದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದವರೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು.
ಆಹಾರ ಸರಳವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರ ರುಚಿ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯ ಅಪಾರವಾಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ಮನೆಯ ತಿಂಡಿ, ಋತುಮಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಊಟವೇ ನಮಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನೂ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಅಥವಾ ಬಿಸ್ಕತ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೂಡ ಸ್ನೇಹಿತರ ಗುಂಪಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಮನೆಯ ವಸ್ತುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಬಳಸಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಿರಿಯರು ಧರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರ್ಯಾಂಡೆಡ್ ಶೂಗಳು ಮತ್ತು ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳು ಅಪರೂಪವಾಗಿದ್ದವು. ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ದೂರದರ್ಶನ ನೋಡುವುದೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಟಿವಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಟುಂಬದವರು ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಸೇರಿ ಭಾನುವಾರದ ಸಿನಿಮಾ, ಧಾರಾವಾಹಿ, ಕಾರ್ಟೂನ್ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಟಿವಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೆ ಒಬ್ಬರು ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆಂಟೆನಾ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಳಗಿದ್ದವರು “ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಲಕ್ಕೆ”, “ಈಗ ಸರಿಯಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಗಳೇ ಇಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ನೆನಪುಗಳಾಗಿವೆ.
ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಮರ ಹತ್ತುವುದು, ಕೆರೆ ಅಥವಾ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಈಜುವುದು, ಬಸ್ ಅಥವಾ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಕಥೆ ಕೇಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು, ಜನರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಆನಂದಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವಿತ್ತು.
80–90ರ ದಶಕದ ಬಾಲ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಖಮಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂದಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ದವು. ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಕಷ್ಟಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದವು. ವಸ್ತು ಕೆಟ್ಟರೆ ತಕ್ಷಣ ಬಿಸಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಮೌಲ್ಯ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಅವಕಾಶಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅದು ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ 80–90ರ ದಶಕದ ಬಾಲ್ಯ ನಮಗೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ: ಸಂತೋಷವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಣ ಅಥವಾ ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ.
ಮಂಚವಿಲ್ಲದೆ ಮಲಗಿದೆವು, ಹಾರ್ಲಿಕ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದೆವು, ಅಲಾರಾಂ ಇಲ್ಲದೆ ಎದ್ದೆವು, ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಧರಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬುವಷ್ಟು ಖುಷಿ ಇತ್ತು.
ಅದೇ 80–90ರ ದಶಕದ ಬಾಲ್ಯದ ಸೌಂದರ್ಯ. ನಮಗೆ ಬೇಕೆನಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇತ್ತು.
0 ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು