ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನಶೈಲಿ, ಆದ್ಯತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಸ್ವರೂಪವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಮದುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದು ಯುವಜನರು ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ವಿವಾಹದ ವಯಸ್ಸು ಏರುತ್ತಿದ್ದು, ಅವಿವಾಹಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಹಜ ವಿಕಾಸವೇ? ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಬಹುದೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ವಾಸ್ತವಾಂಶಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.
“45% ಮಹಿಳೆಯರು ಅವಿವಾಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ” ಎಂಬುದು ನಿಜವೇ?
ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ “2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸುಮಾರು 45% ಹುಡುಗಿಯರು ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ” ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಹೇಳಿಕೆ ಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಲ್ಲ.2019ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಮಾರ್ಗನ್ ಸ್ಟಾನ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ, 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ 25ರಿಂದ 44 ವರ್ಷದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 45% ಮಂದಿ “single” ವರ್ಗದಲ್ಲಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ “single” ಎಂದರೆ ಮದುವೆಯಾಗದವರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ವಿಚ್ಛೇದಿತರು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಮತ್ತು ವಿಧವೆಯರೂ ಈ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಅಂಕಿಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಿ ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೂ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮುಂದೂಡುವ ಮತ್ತು ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ವಾಸ್ತವ.
ಯುವಜನರು ಮದುವೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?
ಇಂದಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ಥಾನ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವಿವಾಹವನ್ನು ಜೀವನದ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ವಿವಾಹ ವಿಳಂಬಕ್ಕೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೊಂದೇ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಪುರುಷರೂ ಸೂಕ್ತ ಉದ್ಯೋಗ, ಸ್ಥಿರ ಆದಾಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜೀವನ ವೆಚ್ಚ, ಅದ್ದೂರಿ ವಿವಾಹ ಸಮಾರಂಭಗಳು, ವರದಕ್ಷಿಣೆ, ಕುಟುಂಬಗಳ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ತ ಸಂಗಾತಿ ಸಿಗದಿರುವುದು ಕೂಡ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ.
ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಿಫಲ ವಿವಾಹಗಳು, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಲಹಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚ್ಛೇದನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕಪಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನು ನೋಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಭಯವೂ ವಿವಾಹದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮುಂದೂಡಲು ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.ಹೀಗಾಗಿ ತಡವಾದ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೇ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಲ್ಲ. ಇದು ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಬದಲಾವಣೆ.
ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?
ಸಂಯುಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಜನರು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ನಗರ ಅಥವಾ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಒಂದು ಕಡೆ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಬದುಕುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ತಲೆಮಾರುಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ನಡುವಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಆದರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯುವಜನರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರಿಣಾಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಉದ್ಯೋಗದ ಕೇಂದ್ರೀಕರಣ, ವಲಸೆ, ಮನೆಗಳ ಬೆಲೆ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಕುಟುಂಬಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.
ತಡವಾದ ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ
ವಿವಾಹ ತಡವಾದಂತೆ ಮೊದಲ ಮಗುವಿನ ಜನನವೂ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಒಂದೇ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಕ್ಕಳೇ ಬೇಡವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಹಲವಾರು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.
ಒಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಯುವಜನರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ವೃದ್ಧರ ಆರೈಕೆ, ಪಿಂಚಣಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೊರತೆ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಜನರು ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಕಾಣಿಸಬಹುದು.
ಆದರೆ “ಮೂರನೇ ತಲೆಮಾರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂಬಂತಹ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಭವಿಷ್ಯವು ಜನನ ಪ್ರಮಾಣವೊಂದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಯುಷ್ಯ, ವಲಸೆ, ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಕುಟುಂಬಪರ ನೀತಿಗಳೂ ಅದನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತವೆ.
ಬೇಗ ಮದುವೆಯೇ ಪರಿಹಾರವೇ?
ತಡವಾದ ವಿವಾಹದ ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ 18 ವರ್ಷ ಮತ್ತು ಪುರುಷರಿಗೆ 21 ವರ್ಷ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಕನಿಷ್ಠ ವಿವಾಹ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ ವಿವಾಹ ಮಕ್ಕಳ ವಿವಾಹವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಾನೂನು ಅನುಮತಿಸುವ ಕನಿಷ್ಠ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮದುವೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ವಯಸ್ಸು ಒಂದೇ ಆಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿರಬೇಕು. ಕೇವಲ ವಯಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲಿಯೇ ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಗರ್ಭಧಾರಣೆ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲುವ, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ “ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ 20ರೊಳಗೆ ಮತ್ತು ಹುಡುಗರಿಗೆ 25ರೊಳಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕು” ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ನಿಯಮವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗದು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದೂಡುವುದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ ಯುವಜನರು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ವಯಸ್ಸು, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಲಹೆ ಪಡೆದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುವುದು ಸೂಕ್ತ.
ಮದುವೆಯೇ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಖಚಿತ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ
ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಏಕಾಂತ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆ. ಆದರೆ ಅವಿವಾಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಏಕಾಂಗಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ವಿವಾಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವವಿಲ್ಲದ ವಿವಾಹದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತೀವ್ರ ಏಕಾಂತ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಅವಿವಾಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುಟುಂಬ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿ ಸಂತೃಪ್ತ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು.
ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಆರೋಗ್ಯಕರ ವಿವಾಹ ಜೀವನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ನಂಬಿಕೆ, ಸಂವಹನ, ಸಹನೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೇಗ ನಡೆದ ವಿವಾಹವೂ ವಿಫಲವಾಗಬಹುದು.
ಪೋಷಕರು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?
ಮಕ್ಕಳು 25 ಅಥವಾ 30 ವರ್ಷ ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಏಕಾಏಕಿ ಮದುವೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಬದಲು, ಪೋಷಕರು ಯೌವನದಿಂದಲೇ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಆದ್ಯತೆಗಳ ಕುರಿತು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಸಂಬಂಧ ಹುಡುಕಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಭಯ, ಬೆದರಿಕೆ ಅಥವಾ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಗೆಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು.
ಅದೇ ರೀತಿ ಯುವಜನರೂ “ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬಾರದು. ಪರಿಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸಿನ ಭದ್ರತೆಯಂತೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಸಮಯ ಹಾಗೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಗತ್ಯ.
ಸಮಾಜದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ
ವಿವಾಹವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸುವ ಬದಲು ಸಮಾಜವೇ ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದ್ದೂರಿ ಸಮಾರಂಭ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಖರ್ಚು, ವರದಕ್ಷಿಣೆ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅನೇಕ ಯುವಕರ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ವಿವಾಹವನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಇಬ್ಬರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬ ಜೀವನವನ್ನು ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸಲು ಅನುಕೂಲಕರ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳ ಆರೈಕೆ, ವೃದ್ಧರ ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿರುವ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬೆಂಬಲ ಒದಗಿಸಬೇಕು.
ವಿಚ್ಛೇದನವನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ವಿಚ್ಛೇದಿತರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ಸಮಾಲೋಚನೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂವಹನ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.
ಸಮತೋಲನವೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಗತಿ
ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮಾನವನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಅದೇ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ, ಕುಟುಂಬ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಅಗತ್ಯ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂಬ ಭಾವನೆ ತಪ್ಪು.
ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿರುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಂತ ನಿರ್ಧಾರ. ಆದರೆ ಆ ನಿರ್ಧಾರವು ಕ್ಷಣಿಕ ಭಾವನೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪ್ರಭಾವ ಅಥವಾ ಅವಾಸ್ತವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು. ಅದರ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು.
ಕುಟುಂಬವು ಸಮಾಜದ ಪ್ರಮುಖ ಅಡಿಪಾಯ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಮಾನತೆ, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೂಲಕ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದೇ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗ.
ಭವಿಷ್ಯವು ಕೇವಲ “ಅವಿವಾಹಿತರ ಯುಗ”ವಾಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಅರಿವಿನಿಂದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವ ಯುಗವೂ ಆಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪೋಷಕರು, ಯುವಜನರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಪರಸ್ಪರ ದೂಷಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಿವೇಕದಿಂದ ನಡೆಯಬೇಕು. ಕುಟುಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ, ಒಪ್ಪಿಗೆ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ ಕುಟುಂಬವೂ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು