ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವೇಕೆ?

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹೊಣೆ ಮಾಡಬಹುದೇ? ಯಾವುದಾದರೂ ಸಂಘಟನೆ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ ನಡೆಸಿದರೆ, ಆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅಪರಾಧಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆಯೇ? ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಬೇಕು. ಆತನ ಹೆಸರು, ಉಡುಪು ಅಥವಾ ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

“ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧ ಇದೆ” ಎಂಬ ಮಾತು ನೋವಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಸರಳಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬದುಕುವವರು, ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿಯೆತ್ತುವವರು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವವರು ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿರಬೇಕು: ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ತಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ?

ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಹೊಣೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯದು

ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಅಮಾಯಕರ ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ನೆಪದಿಂದ ಸಮರ್ಥಿಸಬಾರದು. ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದರೂ, ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಡೆದರೂ ಅವು ಖಂಡನೀಯವೇ. ಆದರೆ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.

ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಾಕಲು ದುಡಿಯುವ ಕಾರ್ಮಿಕ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಶಿಕ್ಷಕ, ರೋಗಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವೈದ್ಯ ಅಥವಾ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ಧರ್ಮದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಂಶಯದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅಪರಾಧದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವದ ಪ್ರಮಾಣ ಕೇಳುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಈ ತತ್ವ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮುದಾಯಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು.

ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಬದಲು ಹೆಸರಿನಿಂದ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಡಿ

ಇಸ್ಲಾಂ ಕುರಿತು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸುವಾಗ ಅದರ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಯಾಯಿಗಳ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಗತ್ಯ. ಯಾವುದೋ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಸಂಘಟನೆಯ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನೇ ಧರ್ಮದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಧರ್ಮದ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಅದರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಧರ್ಮದ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದು ಮುಕ್ತ ಸಮಾಜದ ಭಾಗ. ಆದರೆ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಜನರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಚರ್ಚೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಅರಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದಾಗಬಾರದು.

ಸುದ್ದಿ ಓದುವಾಗ ಸಂದರ್ಭವೂ ಮುಖ್ಯ

ಹಿಂಸೆಯ ಘಟನೆ ಕುರಿತು ಸುದ್ದಿ ಓದುವಾಗ “ಏನಾಯಿತು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು “ಯಾವುದು ದೃಢಪಟ್ಟಿದೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆರೋಪ, ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ಸಾಬೀತಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು. ಅಪರಾಧಿಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತು ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಒತ್ತಿಹೇಳಲಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ನಿಖರತೆ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ಓದುಗರಿಗೂ ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹಂಚುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಮೂಲ, ದಿನಾಂಕ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿ ಸತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ದ್ವೇಷವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಸಾಕ್ಷ್ಯವೇ ಬಲ

ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಆಧಾರವಿಲ್ಲದ ಸಂಚಿನ ಕಥೆಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. “ಎಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಲಾಗಿದೆ” ಅಥವಾ “ಎಲ್ಲ ಹಿಂಸೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದೇ ಗುಂಪಿದೆ” ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳು ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ ನ್ಯಾಯದ ಪರವಾದ ವಾದವೇ ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ತಪ್ಪು ವರದಿಯನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ತಪ್ಪಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು. ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಘಟನೆ ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಸಬಹುದು. ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರ ಅನುಭವವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕೇಳಬಹುದು. ಸತ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಿಂತ ಪ್ರತಿರೋಧಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ದ್ವೇಷವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಾಗ ನಾವೂ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮುದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಆರೋಪ ಮಾಡದಿರುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಸಹಬಾಳ್ವೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ನಡೆಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ

ಒಬ್ಬರ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವುದು, ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅವಹೇಳನವನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಸಾಮರಸ್ಯದ ಸರಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು. ಭಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಒಮ್ಮತ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಪರಸ್ಪರ ಘನತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು.

ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧದ ದ್ವೇಷವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಮಾನವ ಗೌರವದ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಕೆಲಸ. ಅದೇ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧರ್ಮದ ಅನುಯಾಯಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ನಿಲುವು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬನ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಇಡೀ ಸಮುದಾಯದ ಮುಖವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ, ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರುವ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಸುರಕ್ಷತೆ, ಅವಕಾಶ ಅಥವಾ ಗೌರವವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು.